Wystąpienie: Barbara Okuła

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dziś proszę wszystkich, byśmy spojrzeli prawdzie w oczy, a w zasadzie to wszystkich przeciwników proszę, żeby pojechali na fermy i popatrzyli w oczy pełne strachu i bólu tym wszystkim zwierzętom trzymanym w klatkach w okropnych warunkach. Lisy, norki, jenoty spędzają całe swoje życie w ciasnych, metalowych klatkach, często z ranami, chore, z okaleczonymi łapami. Taka jest ich codzienność. Projekt, o którym tutaj mówimy, daje prawdziwą nadzieję, bo wprowadza zakaz hodowli futerkowej. Nie da się prowadzić humanitarnej hodowli futerkowej, bo w ten biznes zawsze wpisane jest cierpienie. Tak, cierpienie. Dlatego apeluję, pokażmy, że Polska potrafi wybrać empatię zamiast zysku. Niech nasz głos będzie głosem tych wszystkich, którzy sami nie mogą się o siebie upomnieć. Nie zakazujemy noszenia futer (Dzwonek), ale chciałabym zadać nam wszystkim jedno pytanie: Czy warto mieć czyjeś cierpienie na sobie? (Oklaski)