Wystąpienie: Barbara Okuła

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ustawa o asystencji jest jedną z najważniejszych ustaw. Osoby z niepełnosprawnością czekają na nią już od kilkudziesięciu lat. Ta ustawa ma im zagwarantować przede wszystkim pewność, że dzięki wsparciu asystentów będą mogły sprawniej funkcjonować w codziennej rzeczywistości. Nie można jednak wprowadzać ustawy, która będzie niewystarczająca. Ta ustawa ma przede wszystkim traktować te osoby jak potencjał, inwestycję. Chodzi o to, żeby mogły czuć się i być pełnoprawnymi obywatelami. Potrzebują one takiego wsparcia, zaopiekowania i dowartościowania, które da im moc, żeby mogły sprawnie funkcjonować, pracować i być postrzegane tak jak każdy obywatel naszego kraju. Na dzisiejszym posiedzeniu zespołu do spraw osób z niepełnosprawnościami usłyszeliśmy o wielu niedociągnięciach w tej ustawie, dlatego powinna ona zostać napisana tak, żeby włączać, a nie wykluczać. Cytat z dzisiejszego posiedzenia zespołu: marzę o tym, żeby ustawa o asystencji dawała nam moc, a nie tylko pomoc.

Moje pytanie brzmi: Czy proponowany przez prezydenta projekt jest zgodny z 19. punktem konwencji ONZ (Dzwonek) o prawach osób z niepełnosprawnościami? (Oklaski)