Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Praca artystyczna jest pracą. Muzyk, który po kontuzji nie może przyjąć zlecenia, czy pisarz pracujący miesiącami nad książką potrzebują bezpieczeństwa. Mówiłem to w czerwcu i podtrzymuję. Dopłaty do składek mogą pomóc ludziom, którzy dzisiaj wypadają z systemu ubezpieczeń.

Podtrzymuję również moje zastrzeżenia. Dlaczego państwo nie rozwiązuje problemu niskich i nieregularnych dochodów według wspólnych zasad? Edukator, korepetytor czy człowiek pracujący od projektu do projektu również mogą nie mieć stabilnego zabezpieczenia. Ta ustawa nie rozwiązuje ich problemu systemowo.

Prawo do pomocy powinno wynikać z przejrzystych kryteriów. Potrzebuję gwarancji, że twórca z małej miejscowości, bez wpływowej organizacji, będzie oceniany równie uczciwie jak twórca z dużego środowiska. Potrzebuję też aktualnego rozliczenia kosztów, ile pieniędzy trafi na składki, a ile na komisje i obsługę systemu.

Jako nauczyciel zwracam uwagę na konkretną rzecz. Centrum Edukacji Artystycznej ma otrzymać nowe obowiązki. A ono odpowiada za szkoły artystyczne. Jak zapewnicie, że obsługa nowych wniosków nie odbędzie się kosztem uczniów, nadzoru i wsparcia nauczycieli?

I jeszcze jedno: Co z człowiekiem, który po roku utraci dopłatę, nadal tworzy, ale nie ma z czego opłacić składek? System pomocy musi uwzględniać właśnie takie sytuacje. Ustawa ma odpowiadać na nieregularność pracy. Nie może więc zostawiać bez ochrony człowieka tylko dlatego, że jego dochody rozkładają się inaczej, niż zakłada urzędowy formularz. To powinien być test skuteczności tych przepisów.

Oczekuję korekty tego projektu i jasnych odpowiedzi rządu. Uznaję potrzebę ochrony artystów, ale wymagam sprawiedliwych zasad, dostępnej procedury i odpowiedzialności za publiczne pieniądze.