Wystąpienie: Barbara Bartuś

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 6 października 1951 r. w Zbereżu na Lubelszczyźnie poległ ppor. Edward Taraszkiewicz "Żelazny" - jeden z najdłużej walczących dowódców antykomunistycznego podziemia niepodległościowego.

Dowództwo nad żołnierzami oddziału Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość" przejął po śmierci swojego młodszego brata Leona "Jastrzębia" w styczniu 1947 r. Nie skorzystał z komunistycznej amnestii tego roku, a przez kolejne lata pozostawał wierny idei niepodległej Polski. 75 lat temu, 6 października 1951 r., jego czteroosobowy oddział został otoczony przez ok. 800 funkcjonariuszy UB i żołnierzy KBW. Przebijając się z okrążenia, partyzanci przerwali dwa pierścienie obławy, zdobyli łazik, lecz w trakcie odskoku natknęli się na sztab dowodzenia operacją i tam zginęli w walce. "Żelazny" miał zaledwie 30 lat.

Szanowni Państwo! Pamięć o Edwardzie Taraszkiewiczu "Żelaznym" jest pamięcią o pokoleniu, które po zakończeniu wojny nie pogodziło się z narzuconym Polsce zniewoleniem. (Dzwonek) Wiedzieli, że za wierność Polsce mogą zapłacić najwyższą cenę, cenę życia, a mimo to nie porzucali walki o jej niepodległość.

Postanowieniem prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 20 sierpnia 2009 r. za wybitne zasługi dla niepodległej Rzeczypospolitej Polskiej Edward Taraszkiewicz wraz z bratem Leonem zostali pośmiertnie odznaczeni Krzyżami Wielkimi Odrodzenia Polski. Cześć ich pamięci! Cześć pamięci żołnierzy niezłomnych! Dziękuję bardzo. (Oklaski)